Larsen geeft zich niet zomaar prijs... (1)

20.03.2011
Blog door Charlotte Havermans

Na een week van succesvolle staalnames in het Larsen A en B gebied trekken we verder naar het zuiden, in de richting van Larsen C. Deze zone is nog bedekt door een dikke ijsplaat, en deze pure en onverstoorde omgeving kan worden gebruikt als controlegebied. We bekijken ook of de fauna in het open water naast de ijsplaat van het C-gebied mogelijke wervingsgebieden zijn voor de kolonisatie van de vrijgekomen Larsen A en B zones. Tot onze verbazing vulden de Agassiz- en bodemsleepnetten zich met veel modder en stenen, maar erg weinig vis en benthische organismen. Dit zou de lage kolonisatiesnelheid in de andere gebieden kunnen verklaren.

Soms is het water zo glad als een spiegel

Zeehonden in hun element

Onze vallen in de val...

We gebruikten ook onze amfipodenval, die 48 uur lang op de bodem bleef. Op onze terugkeer om de vallen op te halen, moesten we vaststellen dat het gebied werd bedekt door een dikke ijslaag. Een flinke streep door onze rekening, ware het niet dat we konden rekenen op de expertise van de kapitein en de bemanning. Met de hulp van het schip braken ze het ijs rond om rond het gebied. We waren doodblij onze vallen terug te zien, mét zelfgemaakte museum-vlag! Om het plaatje compleet te maken bekeken vijf nieuwsgierige keizerspinguins ons reilen en zeilen vanop een ijsberg vlakbij het schip.

We verzamelden vier grote emmers vol kleine amfipoden. Een telling van een kleine staal van de vangst gaf aan dat we naar schatting meer dan 20.000 amfipoden hadden gevangen! Een gedeelte werd gefixeerd voor DNA-analyse, en de rest van de vangst zal worden gebruikt door een Italiaans onderzoeksteam voor fysiologische experimenten, en voor voedselexperimenten met vissen van nog andere teams.